Nu ik eruit klim kan ik u het wel vertellen: ik zat in een dip. En best een grote. Zo een waarin je twijfelt aan alles wat je doet en denkt. Waarin iemand alleen maar x91boex92 tegen je hoeft te zeggen en je valt om. Een dip waarin mensen honderd keer tegen je kunnen zeggen dat ze van je houden, maar het niet echt aankomt.

Niet veel mensen zullen hebben gemerkt dat ik die dip had. Op mijn werk functioneerde ik gewoon, ik ging verder met mijn vrijwilligerswerk en vrienden en kennissen werden even heel erg vermeden. En zelfs mijn directe naasten heb ik geprobeerd te vrijwaren van mijn sombere gedachten. Ik kroop in mijn holletje dat huis heet en wachtte tot het voorbij ging.

Over hoe het zo kwam heeft u al wat kunnen lezen in mijn vorige blogs. Daarin heb ik de schijn van vrolijkheid nog wel even op kunnen houden, maar eigenlijk was het heel ernstig. Ze gingen over een goeroe die met mij botste, en hoe dat na xe9xe9n uur van een zesdaagse cursus al leidde tot mijn vertrek. Wat ik er niet bij vermeldde was dat de goeroe uiteindelijk aan de groep voorlegde of ik mocht blijven of moest gaan. Dat hij in ieder geval voorstelde dat ik maar weg moest. En zo besloot de groep.

Dat was het begin van mijn dip. Dacht ik. Want eigenlijk zat ik al even wat minder goed in mijn vel. Tegenvallers als 50-pluscoach, veranderingen op mijn werk, een vriendin die zich steeds losser van mij ontwikkelt, het had me al wat onzekerder gemaakt. De goeroe had in dat laatste moeten voorzien: mijn vriendin en mij weer op hetzelfde pad brengen. Maar paradoxaal genoeg gebeurde het tegenovergestelde. Mijn onzekerheid verhield zich niet met zijn botheid. Mijn vriendin bleef nog drie dagen en haar geloof in zijn goeroevaardigheden is ongebroken.

Hoe dan ook, ik kwam in zox92n neerwaartse spiraal van negatieve gedachten, waarin gevoelens van wraak, verdriet en afgunst dagenlang om voorrang streden. Waarin ik, terugkijkend, echt langs de rand van een depressie scheerde. Het lukte me maar zelden even niet aan de goeroe te denken, scenariox92s bedenkend hoe ik hem zo hard mogelijk zou kunnen treffen. En mezelf daarna meteen weer straffend: zo mxe1g je niet denken. Het droeg niet bij aan mijn geestelijk welzijn.

Hoe ben ik er nou uit gekomen, uit die dip? Gewoon, door door te gaan met ademhalen. Tijd heelt. Mijn werk vroeg aandacht, er waren verjaardagen, ik woon dicht bij het strand, mijn dochter keerde terug na tien maanden Australixeb. Kortom, het leven gaat door. En, ook wel belangrijk, ik vond wat mensen die de goeroe ook een beetje raar vonden handelen. Dat gaf me de bevestiging dat ik het niet helemxe1xe1l verkeerd zag.

Nu kijk ik naar buiten en schijnt de zon. Eigenlijk voor het eerst voel ik het verlangen zijn stralen op mijn lijf te voelen, en denk ik er echt van te kunnen genieten. Het wordt vast een mooi weekend.