Het is altijd fijn om te zien dat ik zelf ook hoor tot de doelgroep waarop ik me richt. Want hoe weet je zoiets nou eigenlijk zeker? Natuurlijk, ik heb de leeftijd, maar de gemiddelde passant zou zomaar kunnen denken dat ik daar nog ver onder zit, met mijn goede looks en lenige cognitieve vaardigheden.

Dus moet je af en toe nog even bevestigd worden. Al surfend op doelgroepsites voor iedereen die ook maar iets met vijftig-plussers te maken heeft stuitte ik op een ergernis-toptien van deze leeftijdsklasse. Ergens bovenaan stonden de problemen met verpakkingen. De gebruiksaanwijzing die erop gedrukt staat is alleen met een twaalf maal vergrotende loep te lezen, en de verpakking zelf drijft menig 50-plusser tot waanzin en razernij, bleek uit onderzoek.

Kijk, daar kan je iets mee, als doelgroep-zoekende. Ik heb me al herhaaldelijk voorgenomen me te laten filmen, als ik weer eens ruzie heb met een vleeswarenverpakking, pak melk of scheermesjespakket. Levert vast hele leuke televisie op, als ik met een decoupeerzaag het plastic te lijf ga, of met een vleesmes als een razende sta in te hakken op het cellofaan dat volgens de aanwijzingen met een ruk aan het lipje dient los te laten. Altijd heb ik alleen het lipje in mijn hand.

Mijn vriendin heeft me wel eens aangetroffen terwijl ik enorm geconcentreerd een verpakking aan alle kanten bevoelde, op zijn kop hield, naast mijn oor schudde en tegen het licht hield. ,,Zie je dat stippellijntje, daar moet je op drukkenx92x92, zei ze dan. Ik had het niet gezien. Net zomin als al die andere lijntjes, x91hier openenx92-pictogrammen en doordruk-aanwijzingen. Als ik een pak koffie open ligt er meer koffie op de vloer dan in de koffiebus, en pakken melk gebruik ik maar voor de helft: de andere helft vloeit over het aanrecht.

Maar gelukkig, ik sta niet alleen. Mocht ik al twijfelen over de vraag of ik wel een echte 50-plusser ben (x91Ik weet dat je 52 bent, dat vertelde je me een paar jaar geleden alx92, zei laatst iemand tegen me) dan geeft dit onderzoek duidelijkheid. Verpakking-hatende 50-plussers aller landen, verenigt U!!!

Als je op vakantie gaat moet je het ook goed doen. Dus besloten we na de jungletocht door de binnenlanden van Peru, de oneindige prairies van Mongolixeb en de outback van Australixeb dit jaar de krochten van ons eigen land aan een toeristisch onderzoek te onderwerpen. Ontdek je plekje revisited, want het meeste wat we zagen was niet nieuw voor ons, maar wel al heel erg lang geleden bezocht.

Als vijftig plusser met een T-shirt met het opschrift x91Been there, done thatx92 is het goed weer eens terug te gaan naar de basis. En jezelf daarbij de vraag te stellen: waarom reist een mens? Ik ben sinds een paar jaar bezitter van een in mijn doel- en leeftijdsgroep populaire kampeerwagen, zox92n luxueus bakbeest met zowel douche, wc, kachel als koelkast aan boord. Alles bij de hand, met in theorie de mogelijkheid dat ding overal te parkeren waar het uitzicht mooi en het weer goed is.

Het eerste, dat uitzicht, zo hadden we ons voorgenomen, zouden we opzoeken in Frankrijk. Maar het tweede, dat weer, troffen we al aan in eigen land. Het weekend dat ons land zo roemloos ten onder ging tegen Spanje puften wij op een camping nabij het immer fraaie Dwingeloo. Het idee ons rijdend huis te verkassen naar de Auvergne of Dordogne, toch minimaal twee dagen rijden, lokte in die hitte niet echt.

In diep-filosofische gesprekken ontrafelden we de diepere motivatie achter het fenomeen vakantie en reizen. Met als belangrijkste uitkomst dat vakantie toch vooral is daar te zijn waar je niet dagelijks bent. Nu is de 50pluscoach gevestigd in Den Haag, en zijn Veranderjewereld-partner in Den Bosch, wat betekent dat er heel veel plekken zijn waar we niet dagelijks zijn. Plekken die door hun relatieve onbekendheid een grote aantrekkingskracht uitoefenen. Annen, Haaksbergen en Hemelum, we konden er ons slechts vaag een voorstelling van maken. De werkelijkheid overtrof die in ruime mate.

Geen land kent van die mooie luchten als Nederland. We hadden schitterend weer, niet eens vanwege de overvloedig schijnende zon, maar vanwege kilometers hoge cumulus-wolken die prachtig combineerden met het hemelsblauw erachter, en het groen van de Noord-Nederlandse natuur. Misschien wat belegen, maar als fietsende vijftigers raakten we niet uitgepraat over hoeveel ons land aan schoon te bieden heeft. En zo dichtbij!

Om een lang verhaal kort te maken: ik ben het levende voorbeeld van de vijftiger die niet noodzakelijk ver hoeft te reizen om te genieten. Een constatering die veel van mijn leeftijdgenoten al eerder deden, en die blijkbaar past bij deze levensfase. Wat niet wil zeggen dat we onszelf een verbod hebben opgelegd op ontdekkingstochten in Verweggistan. Een volgende zomer zou dus zomaar weer kunnen eindigen in Marokko, Thailand of Costa Rica. Nou ja, toegegeven, Noorwegen, Frankrijk en Nederland zijn toch wat waarschijnlijker. Die ogen zo mooi vanuit ons rijdende huisje.

Gezegend zij die gebruik mogen maken van een coach. Dat lijkt natuurlijk op een reclamepraatje voor mijn eigen handel, maar het is een diep doorleefd gevoel dat me overvalt zodra ik weer even heb mogen sparren met een collega. Als clixebnt dus.

In het kader van de BV 50pluscoach Vooruit heeft de Kamer van Koophandel me een bedrijfscoach toegewezen. Om me als jonge en fris en fruitige 50pluscoach vooruit te helpen op het glibberige pad van het eigen bedrijf. En zo vond ik me dus onlangs terug langs het strand, wandelend met een bedrijfskundig, psychologisch en sociologisch geschoolde collega, die me afwisselend visioenen van zowel het paradijs als de pijnbank voorspiegelde. Sterke en zwakke punten werden onbarmhartig blootgelegd. Als toefje op de taart mocht ik later nog een ondernemersscan invullen, waaruit bleek dat ik alles in huis heb voor een succesvolle ondernemerscarrixe8re, op een paar punten na.

Het was een louterende ervaring. Dat zet je natuurlijk aan het denken, en als er iets is wat ik inmiddels heb geleerd als coach en gecoachte, denken moet je niet teveel doen. Zeker als ondernemer gaat het meer om het doen dan het denken. De handen uit de mouwen steken dus.

Nu wilde het toeval dat deze ondernemende ondernemer zich al had opgegeven voor een stand op een beurs waar zijn doelgroep in ruime mate vertegenwoordigd was. De 55+dag in het Atrium van het Haagse Stadhuis puilde uit van de zorg- en welzijnsinstellingen, maar ik was de enige coach in het rijke gezelschap. Ik had flyers en affiches laten drukken, en praatte de blaren op mijn tong om mensen te verleiden van mijn gewaardeerde diensten gebruik te maken. Nu moet gezegd dat het publiek over het algemeen de leeftijd voor coaching reeds ver voorbij was. x91We hebben het goed samen, werken doe ik al eeuwen niet meer, en ik kom tijd tekort voor al mijn hobbyx92s. Ik heb u niet nodigx92, vond een vrouw in een scootmobiel.

Maar toen ik zelf met mijn flyers de andere standhouders benaderde rinkelde er ergens een belletje. x91U moet niet bij onze clixebnten zijn, maar bij onsx92, meende een verpleegkundige van een Haagse zorginstelling. En ze vertelde hoe veel van haar collegax92s de vijftig gepasseerd zijn, het zware werk onmogelijk kunnen volhouden en op zoek zijn naar nieuwe carrixe8remogelijkheden. De corebusiness van de 50pluscoach dus.

De eerste contacten met de personeelsafdeling van die instelling zijn inmiddels gelegd. Met mijn coach kan ik me weer concentreren op die paar kleine aandachts- en ontwikkelpunten die het succes van de 50pluscoach belemmeren. Zodat de pijnbankvisioenen naar het verleden verwezen kunnen worden. Coaching, ik kan het iedereen aanraden.

Mijn vriendin Leonie Linssen en ik zijn voortdurend trots op elkaar. Nou ja, voortdurend, vaak dan toch.

Er is ook alle reden toe, voor mijn trots. Zo presenteerde ze onlangs haar onvolprezen meesterwerk Love Unlimited http://bit.ly/leonieontvangen waarin ze samen met co-auteur Stephan Wik uitlegt dat liefde niet tot een persoon beperkt hoeft te blijven. Stond ze zomaar voor een zaal met honderd man een presentatie te geven over hoe ze nou tot het schrijven van dat boek gekomen was. Liet ze wildvreemde mensen elkaar huggen, en vertellen over hun liefdesleven. Het leek wel TV!

Maar er zijn nog tal van andere momenten. Als ik samen met haar clixebnten coach, of een workshop geef, bijvoorbeeld. Ze weet precies welke vragen gesteld moeten worden, waar de aandacht naar toe moet, en wat even moet blijven liggen.

Het meest trots ben ik op haar eigenheid. Leonie staat voor wie ze is. Dat is minder vanzelfsprekend dan het lijkt. Er zijn hele volksstammen die hun wensen niet vervullen omdat ze bang zijn voor wat anderen ervan vinden. Leonie niet. Die doet wat ze wil, en zegt wat ze vindt. http://bit.ly/pijlmandy

Ik ben dan, als ervaren 50pluscoach, altijd geneigd even op de rem te trappen, denkend aan allerlei nare consequenties van zox92n houding. Maar Leonie heeft die rem niet nodig. Die consequenties kan ze zelf wel bedenken, en neemt ze voor lief. Terecht. Want als ze die haar leven laat bepalen kan ze niet ten volle zijn wie ze is.

Het is een houding die aanstekelijk werkt. Zo trok ook ik onlangs de stoute schoenen aan en gaf voor het kwaliteitsblad Zin een inkijkje in mijn liefdesleven http://bit.ly/zinkoos Wat Leonie weer hartstikke stoer van me vond, en haar deed uitroepen dat ze trots op me is. Ja, we zijn beiden fanatiek lid van onze wederzijdse bewonderings club..

Elke keer als we trots op elkaar zijn gaan we zoenen. Vandaag gaf Leonie coachingles, met proefclixebnten die ze via Twitter had geworven. Straks voor het slapen gaan toch nog even zeggen hoe trots ik op haar ben!

Nu ik eruit klim kan ik u het wel vertellen: ik zat in een dip. En best een grote. Zo een waarin je twijfelt aan alles wat je doet en denkt. Waarin iemand alleen maar x91boex92 tegen je hoeft te zeggen en je valt om. Een dip waarin mensen honderd keer tegen je kunnen zeggen dat ze van je houden, maar het niet echt aankomt.

Niet veel mensen zullen hebben gemerkt dat ik die dip had. Op mijn werk functioneerde ik gewoon, ik ging verder met mijn vrijwilligerswerk en vrienden en kennissen werden even heel erg vermeden. En zelfs mijn directe naasten heb ik geprobeerd te vrijwaren van mijn sombere gedachten. Ik kroop in mijn holletje dat huis heet en wachtte tot het voorbij ging.

Over hoe het zo kwam heeft u al wat kunnen lezen in mijn vorige blogs. Daarin heb ik de schijn van vrolijkheid nog wel even op kunnen houden, maar eigenlijk was het heel ernstig. Ze gingen over een goeroe die met mij botste, en hoe dat na xe9xe9n uur van een zesdaagse cursus al leidde tot mijn vertrek. Wat ik er niet bij vermeldde was dat de goeroe uiteindelijk aan de groep voorlegde of ik mocht blijven of moest gaan. Dat hij in ieder geval voorstelde dat ik maar weg moest. En zo besloot de groep.

Dat was het begin van mijn dip. Dacht ik. Want eigenlijk zat ik al even wat minder goed in mijn vel. Tegenvallers als 50-pluscoach, veranderingen op mijn werk, een vriendin die zich steeds losser van mij ontwikkelt, het had me al wat onzekerder gemaakt. De goeroe had in dat laatste moeten voorzien: mijn vriendin en mij weer op hetzelfde pad brengen. Maar paradoxaal genoeg gebeurde het tegenovergestelde. Mijn onzekerheid verhield zich niet met zijn botheid. Mijn vriendin bleef nog drie dagen en haar geloof in zijn goeroevaardigheden is ongebroken.

Hoe dan ook, ik kwam in zox92n neerwaartse spiraal van negatieve gedachten, waarin gevoelens van wraak, verdriet en afgunst dagenlang om voorrang streden. Waarin ik, terugkijkend, echt langs de rand van een depressie scheerde. Het lukte me maar zelden even niet aan de goeroe te denken, scenariox92s bedenkend hoe ik hem zo hard mogelijk zou kunnen treffen. En mezelf daarna meteen weer straffend: zo mxe1g je niet denken. Het droeg niet bij aan mijn geestelijk welzijn.

Hoe ben ik er nou uit gekomen, uit die dip? Gewoon, door door te gaan met ademhalen. Tijd heelt. Mijn werk vroeg aandacht, er waren verjaardagen, ik woon dicht bij het strand, mijn dochter keerde terug na tien maanden Australixeb. Kortom, het leven gaat door. En, ook wel belangrijk, ik vond wat mensen die de goeroe ook een beetje raar vonden handelen. Dat gaf me de bevestiging dat ik het niet helemxe1xe1l verkeerd zag.

Nu kijk ik naar buiten en schijnt de zon. Eigenlijk voor het eerst voel ik het verlangen zijn stralen op mijn lijf te voelen, en denk ik er echt van te kunnen genieten. Het wordt vast een mooi weekend.

De Pasen ben ik goed doorgekomen, dank u (zie de vorige blog: Wie is hier dominant?!) Mede dankzij een aantal handzame suggesties uwerzijds om het leed dat afwijzing heet te verwerken: Lees een boek, drink een borrel, tuchtigt uw vrouw. Maar het heeft me wel aan het denken gezet. Wat maakte me nu zo pissig dat ik er vier maanden van vreugdevolle anticipatie in nog geen uur doorheen jaste? Wat is het dat ik zo allergisch reageer op machogedrag?

Gelukkig had ik nog mijn nimmer verzakende vermogen om te relativeren, en mijn koele oordeelsvermogen. Dat, en wat rake observaties van mijn vriendin (x91dat gedoe met autoriteit, doe er eens wat aanx92, x91hou nou eens op met sippen!x92, x91heb je de afwas al gedaan?x92) gaf me althans een deel van het antwoord op de hierboven gestelde vragen.

Ik kwam tot de conclusie dat er een disbalans is in mijn mannelijke en vrouwelijke eigenschappen. Ik laat die mannelijke kant te weinig doorkomen. Natuurlijk, ik sta mijn mannetje, in alle betekenissen. Maar in mijn sterk matriarchaal bepaalde omgeving ben ik te zeer geneigd mee te buigen en te praten met de daarin de boventoon voerende vrouwen. En kom ik dan eens tegenover een op zijn borst roffelende Australische aap te staan, dan wil ik van de weeromstuit laten zien dat ik dat kunstje ook wel ken. Ik doe een beroep op dat smeulende mannelijke vuur in me, met rampzalige gevolgen. Tja, dat krijg je als de mannelijke kant te lang is verwaarloosd.

Ik heb me nu dus opgegeven voor een nieuwe training: x91herontdek de man in jezelfx92. Nooit gedacht dat ik daar op mijn 52^e nog eens aan zou beginnen, maar een 50plus Coach dient het goede voorbeeld te geven en voortdurend aan zichzelf te blijven werken. En wie weet heb ik er privxe9 ook nog voordeel van. x91Ik ben hier de baas!x92

Ik heb een probleem met autoriteit. Of eigenlijk bedoel ik, met dominantie. Autoriteit heeft iemand, daar leg ik me moeiteloos bij neer, maar van dominant gedrag schiet ik in de weerstand. Soms gaan die zaken samen, en dan heb ik ook een probleem, maar toch minder dan als iemand puur vanwege karakterstructuur meent mij zijn wil te mogen opleggen.

Ik had het deze week ook weer. Ik volgde een training bij een tamelijk dominante goeroe, die al na drie zinnen begon te vragen of we wel hadden gedaan wat hij ons per mail had opgedragen. Omdat het nut van die opdracht me was ontgaan, en ik die ook nogal een inbreuk vond op mijn privxe9leven, moest ik bekennen dat ik het niet had gedaan. Ah, helemaal mis. Van mijn weerstand schoot ook hij weer in de weerstand, en hij toonde zich even het alpha-mannetje. Ik vond hem agressief, en dat zei ik hem ook. Ik voelde me onder die agressiviteit, door hem verwoord als x91being strong about itx92, niet erg veilig, een basisvoorwaarde voor de training die ik volgde.

Vanaf dat moment liepen onze visies steeds verder uiteen. Ik vond hem een bulldozer, manipulatief, weinig empatisch en tekort schieten in zijn communicatieve vaardigheden. En elk woord dat hij zei, elk gebaar dat hij maakte, bevestigde die opvatting. Hij legde uit hoe de training er verder uit zou zien, maar het was vooral heel veel moeten, talloze regeltjes en maar heel weinig genieten. Vond ik.

Nu zeggen ze altijd dat wat je ergert aan een ander, waarschijnlijk dat is wat je zelf tekort komt. Als dat waar is kom ik vooral veel dominantie tekort. Misschien kwam het wel omdat ik twijfels had over zijn autoriteit als goeroe. Dat ergens in mijn achterhoofd, of misschien wel voorhoofd, speelde dat ik het eigenlijk een bedrieger vond. Iemand die zijn eigen wereld schept, en daarin ook nog eens heel veel volgers weet te vinden. Had ik hem werkelijk een autoriteit op dit trainingsgebied gevonden, dan had ik me waarschijnlijk neergelegd bij zijn dominantie.

Hoe dan ook, op enig moment tijdens zijn introductie (x91kom niet te laatx92, x91kom niet in mijn kamerx92, x91heb respect voor elkaarx92, x91we zijn hier xe9xe9n grote familiex92, x91kan jij niet beter nu al weggaan?x92) nam ik het besluit geen zes dagen met deze man in training te willen. Wat me daarna vooral opviel was hoe mijn blik blijkbaar vertroebeld was door dat aangetaste veiligheidsgevoel. Want niemand die ik sprak herkende dat beeld van die botte, manipulatieve bulldozer die ik in hem zag. Of als ze het al zagen, dan vonden ze dat eigenlijk wel grappig.

In zijn ogen las ik vooral opluchting, dat onze wegen zich al zo snel scheidden.

Zoals ik al zei, ik heb een probleem met dominantie. Misschien ben ik daarom wel zox92n goede 50-plus coach. Lastig is het wel. Wat ga ik nou doen tot en met Pasen?

Ieder mens is op zoek naar balans, zo ook ik. Koud van de sportschool zit ik al weer achter de computer, want gewerkt zal er worden. Het leven is niet alleen maar lol. Best leuk, dat gespierde lijf, maar er moet ook nog brood op de plank. En tegenover al die ledigheid op de lopende band mag best wel wat intellectueel gewicht staan.

Balans dus. Je zou er doodmoe van worden, als het vaak ook niet andersom zou zijn. Dus dat tegenover al dat gezwoeg en geploeter ook weer wat leuks mag staan. Gek genoeg wordt dat vaak vergeten. Kijk ik zo eens om mij heen, dan zie ik heel veel werkweken van zestig uur en heel weinig leuke dingen. Mensen stappen maar door in de tredmolen van het leven, opgeslokt door werk, gezin en televisie, want veel meer is er vaak niet.

Zo rond het veertigste, vijftigste levensjaar zie je daarin wel een kentering komen. Nog steeds is er die tredmolen, maar mensen willen er op en af springen op het moment dat zij dat verkiezen. Ze merken dat er nog zoveel andere dingen zijn, en willen die niet voorbij laten gaan. Ze kiezen voor een dagje minder werken per week, of vragen hun baas om een functie die minder belastend is, en die geen werk vereist in het weekend of x92s avonds.

De balans verschuift dus. Voelden ze zich eerst best prettig bij dat gehaast en gejakker, nu willen ze meer tijd voor zichzelf, voor elkaar, voor de kwaliteit van het leven. Dat voor elkaar krijgen is niet eenvoudig. Het vergt ook een mentale omschakeling, want we zijn zo opgevoed met het idee dat we in het zweet ons aanschijns ons brood zullen verdienen dat een wat ontspannener levenshouding tamelijk onwennig aanvoelt.

Ook ik heb dat. Het is al wat gesleten de afgelopen jaren, maar soms overheerst nog steeds het schuldgevoel als ik te lang dingen doe die niets met het verwerven van een inkomen te maken hebben.

Vandaag belde mijn accountant. Voor mijn belastingaangifte wilde hij het aantal uren weten dat ik aan werk besteed. Het antwoord was zo bespottelijk laag dat we er allebei aan twijfelden. Maar het klopte, na drie keer doorrekenen.

Ik heb mijn balans dus gevonden. Nu nog af van het idee dat hij altijd precies horizontaal moet staan en ik ben een gelukkig mens. De computer gaat zo uit, en ik ga eens lekker lezen in de laatste David Baldacci. Morgen is er weer een dag.

Nu ik me erin verdiep, zie ik overal tekenen van leeftijdsdiscriminatie. Niet alleen de werkende 50-plusser is het slachtoffer. Sla de krant maar open en de voorbeelden stapelen zich op. Zeilmeisje Laura bijvoorbeeld. Waarom mag zij niet wat anderen wel mogen? Discriminatie!

Frappant voorbeeld ook vind ik dat van de 65-plusser die bij meer dan de helft van de Nederlandse verzekeringsmaatschappijen geen autoverzekering meer kan afsluiten. Gewoon, buitengesloten. Als dat met het deel van de samenleving zou gebeuren dat xe9cht niet kan rijden zou Nederland te klein zijn voor alle protesten.

Inmiddels weet ik ook dat de op xe9xe9n na meest voorkomende discriminatie die van vrouwen is. Ook daar zijn aardig wat frappante voorbeelden van te vinden, van de lagere betaling voor dezelfde functie tot het Glazen Plafond, overigens onlangs ook heel aansprekend aangeduid als de Sticky Floor (hoe je ook probeert hogerop te komen, je komt niet van de grond).

Een ander mooi voorbeeld stond van de week in de krant. oals bekend zijn vrouwen in Nederland de kampioen-deeltijdwerkers ter wereld. Nergens anders wordt zo vaak in deeltijd gewerkt als hier. Van de vrouwen die werken doet 67 procent dat in deeltijd.

Het is een trend die ook is overgeslagen naar de mannen. Wouter Bos en Camiel Eurlings wilden ook deeltijdwerken, maar dat ging in hun functie niet. Anders waren zij de eerste deeltijdministers geweest. Maar we dwalen af, want het ging niet over mannen.

Over de vrouwen dus. Uit onderzoek is gebleken dat als zij het aantal uren dat zij werken willen uitbreiden, zij daar minder vaak in slagen dan mannen. Om een of andere reden heeft de werkgever daar dan plotsklaps geen trek meer in. Terwijl die vrouwen er vaak om staan te springen. Denk maar eens aan al die 50-plus vrouwen: overgang voorbij, net een nieuwe studie begonnen, kinderen het huis uit en voluit gesteund door haar man willen zij nu ook eens hxf9n ambitie ruim baan geven. Maar nee, daar is het weer, het discriminatiespookje.

De verklaring zit hem naar verluidt in de sectoren waarin vrouwen werken. Onderwijs en zorg zijn veel meer ingesteld op deeltijdwerk. Daarin is al zo bezuinigd dat er niet zomaar wat uurtjes bij kunnen. In de industrie, bolwerk van mannen, is die ruimte er nog wel.

Dat is de officixeble verklaring. De onofficixeble is dat werkgevers een denkpatroon hebben dat ongeveer aldus luidt: x91vrouw+werk=part-timex92. Zodra er meer werk is wordt vanuit dat patroon meteen naar mannen gekeken.

Toegegeven, vrouwen hebben zelf heel veel aan de totstandkoming van dat denkpatroon bijgedragen. Maar toch is het raar, dat mannelijke deeltijdwerkers toch weer voorrang krijgen boven de vrouwelijke. Raken we dan nooit van die in beton gegoten sekse-opvattingen af?

De meest voorkomende vorm van discriminatie in ons land is leeftijdsdiscriminatie. Ik verzin het niet, er is onderzoek naar gedaan en het stond in de krant. En wat in de krant staat is waar. Ik ben xe9n journalist xe9n 50Plus Coach, tegenspreken heeft dus geen zin.

Zo was ik laatst op een congres van psychologen, die zich in de oudere werknemer hadden verdiept. Maar weinig werkgevers zijn bereid de 50-plusser nog eens op een kennisverrijkende cursus te sturen. Verspilde moeite, is de gedachte. Werkgevers zijn sowieso nauwelijks bereid te investeren in vijftig-plussers. Die mogen al blij zijn als ze de sollicitatiepoort mogen passeren, veel verder komen ze meestal niet. Discriminatie!

Nou moet gezegd dat het niet alleen de werkgevers zijn. De ergste vijanden van de 50-plussers zijn de andere werknemers, inclusief de oudere. Want ook die denken vaak dat er aan 50-plussers weinig eer meer te behalen valt. En dan nemen ze niet zelden zichzelf als voorbeeld: geen ambities meer, lekker in de comfortzxf4ne, niet bereid tot verandering. Of zoals een deskundige met enige spot zei: ,,Het is al erg dat er stereotypen zijn, maar nog erger is het als je je er naar gedraagtx92x92.

En het is zo zonde. Want wat blijkt uit alle onderzoeken? De werknemer die de instrumenten krijgt xe9n aanwendt om aan zichzelf te werken blijft tot op hoge leeftijd van grote waarde. Die vergroot zijn autonomie, en juist die stelt hem in staat zijn werk met plezier en gezond te blijven doen. Daar ligt zijn rendement.

Van de werkgever wordt daarbij enige flexibiliteit verwacht. Een spreker op het congres haalde het voorbeeld aan van die kleuter die een vierkant blok door een voorgezaagd driehoekje probeert te duwen. ,,We moeten af van het idee dat je wat niet past, er met geweld doorheen moet drukkenx92x92.

Bij sommige bedrijven zijn ze al slim bezig. Het hoofd personeelsbeleid van Siemens Nederland vertelde dat daar niet zozeer vergrijzing, alswel verstarring als probleem wordt gezien. Dat is niet exclusief iets van vijftig-plussers. ,,Als een jonge werknemer niet gewend raakt aan regelmatige scholing en jobrotation, is de kans groot dat hij later daartoe de flexibiliteit en motivatie mistx92x92, aldus deze HR-manager.

Het zal wel een paar generaties vergen, voordat iedereen duidelijk is dat investering in kennis de beste methode is om die 67-jarige pensioenleeftijd te halen. Ik moet het er toch eens met mijn baas over hebben. Een cursus x91omgaan met weerstandx92 lijkt me wel wat. Misschien dat ik die dan kan volgen bij de 50Plus Coach?